Elżbieta Stefanówna (ur. 1353, zm. przed 6 kwietnia 1380) księżniczka sławońska, tytularna cesarzowa Konstantynopola w latach 1370-1373 jako żona Filipa II, jedyna córka Stefana Andegaweńskiego i Małgorzaty Bawarskiej.
Rodzina i pochodzenie Urodziła się w 1353 r. jako pierwsze dziecko Stefana, królewicza węgierskiego i księcia Sławonii, Dalmacji i Chorwacji oraz Małgorzaty Bawarskiej, cesarzówny rzymsko-niemieckiej. Ze strony ojca jej dziadkami byli Karol Robert, król Węgier i Elżbieta Łokietkówna, królewna polska, natomiast ze strony matki byli to Ludwik IV, cesarz rzymski i Małgorzata II, hrabina Flandrii i Hainaut. Miała młodszego brata Jana.
9 sierpnia 1354 r. zmarł ojciec Elżbiety. Wdowa po nim półtora roku później opuściła Węgry pozostawiając Elżbietę i Jana w Budzie.
W 1360 r. po śmierci brata Elżbieta została uznana za dziedziczkę tronu Węgier i Polski, gdyż jej stryj Ludwik Wielki (król Węgier i następca króla Polski Kazimierza Wielkiego) nie miał potomstwa.