W okresie konspiracji, od września 1942 roku była instruktorką sanitarną „Petu”, następnie służyła jako łączniczka w Grupach Szturmowych Szarych Szeregów w Warszawskim Okręgu Armii Krajowej.

Od 1943 roku pełniła funkcję łączniczki Kedywu Komendy Głównej Armii Krajowej w 2 Kompanii „Rudy” Batalionu „Zośka” dowodzonej początkowo przez Władysława Cieplaka ps. Giewont, a następnie od grudnia 1943 roku przez Andrzeja Romockiego „Morro". Pod dowództwem „Giewonta” brała udział w pierwszej akcji Batalionu o kryptonimie „Wilanów” w nocy z 26/27 września 1943 roku. W czasie akcji została zatrzymana z bronią przez patrol niemiecki. Przed przesłuchaniem i aresztowaniem uratowała się ucieczką, skacząc do fosy znajdującej się na dziedzińcu Pałacu w Wilanowie, kiedy rozpoczęła się wymiana ognia z Niemcami. Od 1943 roku służyła również jako sekcyjna w żeńskiej drużynie łączniczek „Oleńka”.

W czasie powstania warszawskiego w stopniu strzelca brała udział w walkach z Niemcami na Starym Mieście i na Woli w szeregach Brygady Dywersji „Broda 53” Zgrupowania AK „Radosław”. Od pierwszych dni powstania warszawskiego towarzyszyła Andrzejowi „Morro” jako jego łączniczka.