Była dwukrotnie ranna, w tym 19 sierpnia 1944 roku na Starym Mieście, gdy idąc z Andrzejem na odprawę do dowództwa do Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych została ciężko ranna po wybuchu pocisku „szafy". Została odesłana do punktu opatrunkowego, stamtąd trafiła do piwnic zbombardowanego już szpitala przy ul. Miodowej 23. Leżała w nim do 2 września, kiedy szpital został ponownie zbombardowany przez Niemców. Po wejściu żołnierzy niemieckich, dzięki wstawiennictwu dwóch niemieckich oficerów, którzy leżeli ranni w tym samym powstańczym szpitalu, nie rozstrzelano jej, została wywieziona ze Starego Miasta niemiecką sanitarką do Szpitala Wolskiego, a stamtąd przewieziona furmanką do Szczęśliwic, skąd trafiła do szpitala w Milanówku. Według innych źródeł 2 września 1944 roku wyszła z Warszawy wraz z ludnością cywilną.
Po wojnie studiowała medycynę, po studiach specjalizowała się w kardiochirurgii. Ukończyła studia w 1947 roku a dyplom uzyskała w 1949 roku. Była uczennicą prof. Leona Manteuffela-Szoege – twórcy polskiej szkoły chirurgii klatki piersiowej i serca. W 1966 roku uzyskała stopień doktora nauk medycznych. Pracowała w Szpitalu Powiatowym w Płońsku, a następnie w szpitalu przy ul. Płockiej 6 na warszawskiej Woli. Przez pewien okres pracowała też z, i była szefową, prof. Zbigniewa Religi.