Zaangażowała się w pracę społecznego komitetu pod przewodnictwem Jadwigi Romockiej, matki Andrzeja i Jana Romockich, który zajmował się zachowaniem pamięci o poległych żołnierzach i dbaniem o miejsca ich pochówku. Odmówiła współpracy z funkcjonariuszami SB przy próbie jej werbunku zimą 1951 roku. Mając do wyboru podpisanie zobowiązania do współpracy w charakterze tajnego współpracownika lub „wywiezienie na skarpę nad Wisłę, z której się dobrze skacze do rzeki”, wybrała skok do Wisły. Po nieudanej próbie werbunku została zwolniona. W obawie przed zaszkodzeniem kolegom spaliła wszystkie spisane przez siebie i zebrane relacje z okresu okupacji i powstania. Była autorką biogramów lekarzy uczestniczących w powstaniu warszawskim w „Encyklopedii medyków Powstania Warszawskiego”.
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (luty 2021 roku) „za wybitne zasługi dla niepodległości Rzeczypospolitej Polskiej” Krzyż Walecznych (9 września 1944 roku, nr leg. DK 1.2004) Warszawski Krzyż Powstańczy (2 czerwca 1997 roku, nr leg. 4-97-31) Medal „Pro Memoria” Odznaka Batalionu „Zośka” Medal pamiątkowy z okazji 70. rocznicy Powstania Warszawskiego