okres I – epoka zasad słowiańskich, trwająca od czasów najdawniejszych do przyjęcia chrześcijaństwa; okres II – epoka powstawania państwa polskiego i wszechwładzy prawa książęcego, od końca X do końca XIII wieku; okres III – epoka łamania prawa książęcego i dążenia do powszechnego uprzywilejowania, od końca XIII do początku XVI stulecia; okres IV – epoka sejmowania i przewagi stanu szlacheckiego, od zorganizowania sejmu w początkach XVI stulecia do III rozbioru w 1795 r.; okres V – epoka porozbiorowa.
Periodyzacja Kutrzeby Stanisław Kutrzeba w okresie przedwojennym wyróżniał (Historia ustroju Polski w zarysie, 1905; i prace późniejsze):
okres wstępny – organizacji rodowej, do połowy X wieku; okres I – prawa książęcego, od powstania państwa do 1180 r.; okres II – organizacji społeczeństwa, nazywany też okresem immunitetu, od 1180 do 1370 lub 1374 r.; okres III – stanowy, od 1370 (1374) do 1569 lub 1572 r.; okres IV – sejmowy (Rzeczypospolitej szlacheckiej), od 1569 (1572) do 1764 r.; okres V – reform konstytucyjnych, od 1764 r.