Jest to jedyna ozdoba nowoczesnego, modnego stroju, który daleko odbiega od pudrowanych peruk, wstążek i piór noszonych w czasie ancien régime.
Gudiol zwraca uwagę, że z technicznego punktu widzenia Goya antycypuje tu gusty impresjonistyczne i japonistyczne, eksponując kolory w podobny sposób jak w pracach Maneta i niektórych francuskich malarzy końca XIX wieku.
Proweniencja Portrety Thérèse Louise i jej męża prawdopodobnie znajdowały się w kolekcji Pedra Escata w Palmie, skąd przeszły do rodziny Sureda w Madrycie. Calvert podaje, że były ich własnością do 1907, a następnie zostały nabyte przez Amerykanów Henry’ego i Louisine Havemeyer. Jednak Louisine Havemeyer w swoich wspomnieniach wydanych w pośmiertnie w 1930 roku sugeruje, że portrety Suredów trafiły do ich kolekcji przed śmiercią jej męża w 1907. Możliwe, że zostały zakupione w Hiszpanii, gdyż cena zakupu została podana w pesetach. Cooney Frelinghuysen podaje datę zakupu 28 września 1897. Informacja o galerii Durand-Ruel w Paryżu, którą Desparmet Fitz-Gérald podaje jako pośrednika sprzedaży, jest prawdopodobnie błędna. Obraz odziedziczyła córka Havemeyerów Adeline, która podarowała obraz Narodowej Galerii Sztuki w Waszyngtonie w 1941.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Portrety autorstwa Francisca Goi Kategoria:Obrazy w National Gallery of Art w Waszyngtonie