podobnie przywożono i w pobliskim Skrzyszowie łamano bloki piaskowca ciężkowickiego. Prace przy budowie prowadziło kilkunastu wykonawców, część ściągała na budowę spoza miasta.
Przypuszczalnie poszczególne fragmenty murów wraz z infrastrukturą obronną były przydzielane miejskim cechom, jednak informacje o przydziałach, jak i nazwach baszt pochodzących od nich (z wyjątkiem jednej wzmianki o baszcie sukienników) nie zachowały się do współczesności.
W wyniku XVI-wiecznej rozbudowy tarnowski system obronny został znacznie wzmocniony. W skład umocnień miejskich wchodziło w sumie 9 bądź 10 baszt lub bastei, 4 bramy miejskie (2 główne i 2 tzw. mniejsze) oraz niedookreślona liczba umocnionych furt (prawdopodobne było ich około dziesięciu). Dzięki unowocześnieniu systemu obronnego, Tarnów należał wówczas do najmocniej ufortyfikowanych miast południowej Polski.
Pod koniec XVI wieku, gdy miasto przeszło w ręce Ostrogskich, umocnienia utrzymywano w dobrym stanie i konserwowano na polecenie nowych właścicieli. W latach 1567–1569 i 1574–1576 na reperację i konserwację murów przeznaczano część miejskich dochodów. W pierwszej połowie XVII wieku miasto na własny rachunek naprawiało umocnienia.