Pod koniec wojny wrócił do stolicy i wznowił działalność dziennikarską. W lipcu 1947 r. wraz z Madeleine Decure wprowadził na rynek prasowy miesięcznik „Cuisine de France” (od 1948 r. „Cuisine et Vins de France”), który dał początek publikacji Cuisine et Vins de France. 3000 recettes les plus réputées des régions de France (Larousse, 1953, liczne wznowienia do 1987 r.). W 1950 r. został mianowany Wielkim Mistrzem Honorowym w powołanej na nowo do życia Chaîne des Rôtisseurs, wkrótce potem także honorowym prezesem założonej w 1954 r. Association professionnelle des chroniqueurs et informateurs de la gastronomie et du vin. Zmarł 22 lipca 1956 r. Przyczyną śmierci był upadek z okna jego mieszkania, które mieściło się na trzecim piętrze kamienicy przy placu Henriego Bergsona 14 w Paryżu. Został pochowany na cmentarzu w Beauchamp (Dolina Oise)Curnonsky est mort, Le Monde, 24 lipca 1956..
Pseudonim Nazwa własna „Curnonsky” powstała na bazie łaciny: cur + non (dlaczego nie?) oraz rosyjskiego przyrostka -sky. W 1895 roku, kiedy Sailland ukuł ten przydomek, w Paryżu panowała moda na wszystko, co rosyjskie. Z czasem zaczął używać skróconej wersji pseudonimu: Cur. 16 maja 1927 r.