„Ikoma Maru” – japoński statek pasażersko-towarowy, oddany do służby w 1926 roku.

Był własnością linii Nippon Yūsen Kaisha. W czasie „incydentu szanghajskiego” w 1932 roku, wojny chińsko-japońskiej oraz wojny na Pacyfiku był wykorzystywany przez Cesarską Armię Japońską do transportu wojska i materiałów wojennych. 21 stycznia 1944 roku został zatopiony przez amerykański okręt podwodny USS „Seahorse” na wodach między wyspami Palau a Nową Gwineą. Statek przewoził wtedy 611 jeńców wojennych – żołnierzy British Indian Army, spośród których 418 poniosło śmierć.

„Ikoma Maru” jest zaliczany do grona tzw. piekielnych statków.

Dane techniczne „Ikoma Maru” był statkiem pasażersko-towarowym o długości 107,5 metrów, szerokości 14 metrów i zanurzeniu 8,2 metrów. Jego pojemność wynosiła 3156 BRT.

Napęd zapewniała maszyna parowa potrójnego rozprężania o mocy 284 NHP.

Był w stanie pomieścić czterech pasażerów w kabinach pierwszej klasy oraz 82 pasażerów w kabinach drugiej klasy.

Historia Przebieg służby Statek został zbudowany w stoczni Yokohama Dock Company w Jokohamie, na zamówienie linii żeglugowych Nippon Yūsen Kaisha. Stępkę położono 24 grudnia 1923 roku. Wodowanie miało miejsce 28 września 1925 roku, wtedy też jednostce nadano nazwę „Ikoma Maru”.