„Rakuyō Maru” – japoński statek pasażersko-towarowy, oddany do służby w 1921 roku.

Początkowo należał do linii żeglugowych Toyo Kisen Kabushiki Kaisha, a w 1926 roku stał się własnością linii Nippon Yūsen Kaisha. W okresie międzywojennym przewoził pasażerów i towary na trasie z Japonii przez Zachodnie Wybrzeże USA do Ameryki Południowej. 12 września 1944 roku, w trakcie wojny na Pacyfiku, został zatopiony na Morzu Południowochińskim przez amerykański okręt podwodny USS „Sealion”. Przewoził wtedy 1318 alianckich jeńców wojennych, spośród których ponad tysiąc poniosło śmierć. Katastrofę przeżyło 288 jeńców, z czego 152 zostało uratowanych przez amerykańskie okręty podwodne.

„Rakuyō Maru” jest zaliczany do grona tzw. piekielnych statków.

Dane techniczne „Rakuyō Maru” był statkiem pasażersko-towarowym o długości 140 metrów (według innych źródeł – 145 metrów), szerokości 18,3 metrów i zanurzeniu 12,3 metrów. Jego pojemność wynosiła 9 419 BRT (według innych źródeł – 9 418 BRT).

Statek był wyposażony w dwie śruby, a jego napęd stanowiły cztery turbiny parowe o łącznej mocy 1153 NHP. Jego kotły były opalane ropą naftową. Osiągał maksymalną prędkość 15,9 węzłów.

Budowa i przebieg służby Jednostka została zbudowana w 1921 roku w stoczni Mitsubishi Zōsen Kakōki Kaisha w Nagasaki.