W związku z ewakuacją japońskich żołnierzy ze statku zabrano wszystkie cztery szalupy ratunkowe oraz wszystkie lub zdecydowaną większość spośród sześciu tratw ratunkowych.

Tymczasem sytuacja w ładowniach gwałtownie się pogarszała. Racje wody i żywności szybko uległy wyczerpaniu, a upał i zamknięcie włazów spowodowały, że jeńcom zaczęło brakować powietrza. Zaduch i warunki sanitarne pogarszał fakt, że wielu jeńców cierpiało na dyzenterię lub inne choroby układu pokarmowego. W nocy do ładowni nr 3 zaczęła stopniowo wdzierać się woda. Jeńcy usiłowali opanować sytuację przy użyciu ręcznej pompy, jednakże brak powietrza oraz osłabienie spowodowane głodem i pragnieniem sprawiały, że obsługa musiała się zmieniać po wykonaniu zaledwie sześciu ruchów, gdyż w innym wypadku groziłoby jej omdlenie. Po pewnym czasie jeńcy nie byli już w stanie obsługiwać pompy. Japończycy nie wykazywali żadnego zainteresowania losem jeńców. W odpowiedzi na prośby o dostarczenie wody tłumacz Genichiro Niimori spuścił do ładowni wiadro wypełnione uryną. Tej nocy w ładowniach zmarło kilku jeńców.