Klaustrofobia, którą jeńcy odczuwali na skutek kombinacji czynników takich jak upał, głód, pragnienie, brak powietrza, smród, ciemność i strach przed zatonięciem doprowadziła do wybuchu paniki i całkowitego załamania dyscypliny. Zdesperowani jeńcy próbowali pić mocz, walczyli na śmierć i życie o manierki z wodą, rozrywali żyły, by pić swoją krew, a nawet ranili i mordowali towarzyszy, aby wypić ich krew. Wielu jeńców, zwłaszcza najsłabszych, zostało zadeptanych przez tłum. W ładowni nr 1 ppłk Beecher, usiłując opanować sytuację, rozkazał zabić tych jeńców, którzy popadli w obłęd i zaczęli stwarzać zagrożenie dla życia towarzyszy. Japońscy strażnicy oddali na oślep strzały w głąb ładowni, zabijając kilku jeńców.

Następnego poranka samoloty z „Horneta” wznowiły swe ataki. „Ōryoku Maru” został trafiony sześcioma rakietami i co najmniej jedną 226-kilogramową bombą. Ta ostatnia trafiła w rufową ładownię, zabijając około 100–150 jeńców. O godzinie 10:30 kapitan wydał rozkaz opuszczenia statku. Jeńcy zaczęli wyskakiwać za burtę i płynąć do odległego o ponad 270 metrów brzegu. Amerykańscy piloci najprawdopodobniej zorientowali się w sytuacji, gdyż nie ostrzeliwali rozbitków. Mimo że jeńcy opuszczali statek za zgodą Wady, niektórzy strażnicy otworzyli ogień do rozbitków wskakujących do wody z burty po przeciwnej stronie brzegu.