Choć podczas tego rejsu „Suez Maru” pełnił de facto rolę statku szpitalnego, Japończycy nie zapewnili mu stosownych oznaczeń.

Jeńcy podróżowali pod kilkunastoosobową strażą, którą dowodził por. Masaji Iketani. Zdawał on sobie sprawę, że w przypadku zatopienia statku niewielkie jednostki eskorty nie będą mogły pomieścić wszystkich rozbitków. Zwrócił się więc o wytyczne do ppłk. Sanso Anamiego – zwierzchnika wszystkich obozów jenieckich na Molukach. Ten odpowiedział, że w takim wypadku jeńcy powinni zostać zastrzeleni.

25 listopada „Suez Maru” wypłynął z Ambonu. Towarzyszyły mu trzy jednostki: statek „Nichinan Maru” oraz trałowce W-11 i W-12. Pierwsze dni rejsu minęły bez godnych odnotowania wydarzeń. 27 listopada od niewielkiego konwoju odłączył się W-11, a następnego dnia – „Nichinan Maru”. Od tej pory „Suez Maru” podróżował wyłącznie w towarzystwie W-12. Nad ranem 29 listopada, gdy japońskie jednostki znajdowały się na północny wschód od Wysp Kangean, dostrzegł je okręt podwodny USS „Bonefish”. Amerykańska jednostka śledziła Japończyków przez blisko cztery godziny, by około 9:20 wystrzelić w kierunku „Suez Maru” cztery torpedy Mark XIV. Dostrzegłszy ich wodny ślad, statek podjął gwałtowne manewry.