Pod koniec pierwszej dekady nowego stulecia wszystkie kopalnie miedzi na Isle Royale zaprzestały działalności, a ruch morski na tym obszarze praktycznie zmalał do zera, więc aby obniżyć koszty eksploatacyjne w Detroit podjęto prace, zmierzające do zautomatyzowania latarni. W 1913 r. w latarni zainstalowano acetylenową instalację oświetleniową, wyposażoną w automatyczny system wyłączania w ciągu dnia (tzw. „zegar słoneczny”). Odpowiednio skonstruowany magazyn, usytuowany przy zewnętrznej ścianie budynku, zawierał trzy butle z acetylenem, co było wystarczającą ilością, aby utrzymać światło działające przez cały sezon bez uzupełniania. Wraz z automatyzacją ciągła obecność strażników na stacji nie była już konieczna. W 1914 r. latarnię opuścił John A. Malone, kończąc w ten sposób 38-letnie związki swej rodziny z Menagerie Island Light. Ostatni strażnik latarni, Charles Lewis, opuścił formalnie swój posterunek 12 grudnia 1919 r.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Latarnia Isle Royale · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.