29 października 1915 r. nastąpiła zmiana w charakterystyce światła latarni, która dawała biały półsekundowy błysk co 5 sekund. Obsługa odwiedzała latarnię standardowo raz w roku celem uzupełnienia zbiorników acetylenu, częściej – jedynie w celu rozwiązywania problemów ze światłem, zgłaszanych przez marynarzy. W 1941 r. instalacja acetylenowa została zastąpiona elektrycznym systemem oświetleniowym, zasilanym bateryjnie z soczewką Fresnela. System ten został ostatecznie zdemontowany w 1993 roku i zastąpiony zasilanym energią słoneczną, 12-woltowym, 300-milimetrowym akrylowym układem optycznym Tidelands Signal Incorporated z automatyczną zmieniarką żarówek (Tidelands ML-300, stosowana powszechnie również w innych latarniach na Wielkich Jeziorach)The 300mm Acrylic Optic ., który funkcjonuje do dziś, rzucając światło na odległość 8,7 mil morskich (16 km).
W 1983 r. latarnia została wpisana do Narodowego Rejestru Miejsc Historycznych (ang.