Określenie „wykładnia systematyczna” występuje w tradycyjnej terminologii wykładni wywodzącej się m.in. z XIX-wiecznych koncepcji interpretacji. Współcześnie terminem tym określa się przede wszystkim argumentację odwołującą się do miejsca, jakie interpretowany zwrot lub przepis zajmuje w strukturze aktu normatywnego – np. do jego umieszczenia w określonej części, dziale, rozdziale albo pod określonym tytułem. Argument tego rodzaju określa się jako argumentum a rubricaM. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, wyd. 6, Wolters Kluwer, Warszawa 2012, s. 74–80..
W derywacyjnej koncepcji wykładni argumentacja systematyczna jest zaliczana do wykładni językowej, ponieważ uwzględnia językowy i redakcyjny kontekst, w którym określony zwrot występuje w obrębie danego aktu normatywnego.
W starszych ujęciach zakres wykładni systemowej bywał szerszy. Jerzy Wróblewski zaliczał do kontekstu systemowego także systematykę aktu normatywnego oraz podział prawa na gałęzie. Formułował w związku z tym dyrektywę, zgodnie z którą bez uzasadnionych powodów nie należy przypisywać interpretowanej regule znaczenia sprzecznego z systematyką przyjętą przez prawodawcę.