Po upadku powstania pracowała przy transporcie chorych i starców w obozie przejściowym w Pruszkowie.
W styczniu 1945 powróciła do Łodzi, gdzie z Augustyniakiem reaktywowała Miejską Bibliotekę Publiczną. W 1949 zaangażowała się w organizację VII Rejonowej Wypożyczalni Książek dla Dorosłych przy ul. Rzgowskiej – kierowała nią do 1958. W latach 1958–1977 pracowała w dziale Instrukcyjno-Metodycznego Miejskiej Biblioteki Publicznej, którym kierowała od 1960. W latach 1976–1985 wykładała w filii Centrum Ustawicznego Kształcenia Bibliotekarzy przy WiMBP w Łodzi.
Nagórska była autorką około 2000 publikacji o tematyce związanej z bibliotekarstwem, pedagogiką i czytelnictwem. Publikowała biogramy bibliotekarzy, artykuły wspomnieniowe i hasła encyklopedyczne, a także wygłaszała wykłady i szkolenia dla bibliotekarzy i studentów. Była zaangażowana w działalność Stowarzyszenia Bibliotekarzy Polskich – należała do niego od 1936 – była członkinią Zarządu Głównego oraz Zarządu Okręgu Łódź-Miasto. Była współzałożycielką i członkinią Łódzkiego Towarzystwa Przyjaciół Książki i Towarzystwa Przyjaciół M BP im. J. Piłsudskiego (dawn. im. L. Waryńskiego).
Została pochowana na cmentarzu pw. św. Józefa w Łodzi przy ul. Ogrodowej (kw. 22, gr.