należała do Socjaldemokratycznej Partii Słowenii.
W okresie międzywojennym W 1921 roku uzyskała specjalizację w nauczaniu dzieci upośledzonych umysłowo. W tym kierunku kształciła się w Pradze, Wiedniu i Berlinie, zaś w 1921 r., po powrocie do Lublany, zdała państwowy egzamin. Odtąd do 1944 r. pracowała w szkole specjalnej dla niepełnosprawnych w Lublanie. Opublikowała kilka artykułów na temat edukacji dzieci niepełnosprawnych, a w 1936 wydała książkę na ten temat pt. Znaczenie szkół pomocniczych i ich rozwój w Jugosławii (Pomen pomožnega šolstva in njegov razvoj v Jugoslaviji).
W 1920 r. była jednym z członków założycieli Słoweńskiej Partii Komunistycznej, następnie części Komunistycznej Partii Jugosławii. Udział w ruchu komunistycznym traktowała jako akt idealizmu, zrodzonego ze szczerej wiary w walkę z niesprawiedliwością i wspieranie słabszych. Widziała w komunizmie ideał emancypacji społecznej i politycznej.