Pogotowie zbrojne – przygotowanie i rozmieszczenie sił zbrojnych państwa do potencjalnego starcia z przeciwnikiem; nieorężny pojedynek przeciwstawnych sobie wojsk.
Pogotowie zbrojne ma zapewnić swobodę działania w okresie poprzedzacym bezpośrednie starcie z przeciwnikiem, stwarzać dlań zagrożenie i odstraszyć. Elementami pogotowia są gotowość mobilizacyjna i bojowa wojsk, ich rozwijanie, rozmieszczenie, ubezpieczenie i gotowość alarmowa oraz osłona operacyjna w strefach przygranicznych.
Ujęcie historyczne Jednym z klasycznych przykładów pogotowia strategicznego było rozlokowanie w 1812 wojsk napoleońskiej Wielkiej Armii w Polsce. Rozmieszczone na Pomorzu Gdańskim główne zgrupowanie marszałka Louisa Nicolasa Davouta znajdowało się w stanie pogotowia zbrojnego i tworzyło groźbę uderzenia skrzydłowego z północy w przypadku, gdyby armia Imperium Rosyjskiego chciała uderzyć na Polskę. Takie rozmieszczenie wojsk umożliwiało też uderzenie na Rosję przez Prusy. Według Mariana Kukiela, Napoleon w obronie nigdy nie uznawał kordonu i prowadzenia obrony bezpośredniej. Typowe było dla niego pogotowie strategiczne i ofensywne prowadzenie obrony.