Przykładem pogotowia zbrojnego jest też kryzys kubański między Stanami Zjednoczonymi a Związkiem Radzieckim lub radzieckie naciski militarne na Polskę w latach 1980–1981.
Charakterystyka pogotowia zbrojnego Pogotowie zbrojne obejmuje różnorodne działania mające na celu podwyższenie, utrzymanie i odtwarzanie zdolności oraz gotowości bojowej. W okresie poprzedzającym konflikt zbrojny może obejmować: utrzymywanie gotowości bojowej w miejscu stałej dyslokacji, osiąganie wyższych stanów gotowości bojowej i rozwijanie mobilizacyjne. W czasie działań wojennych może to być pobyt w rejonach ześrodkowania (wyjściowych, odtwarzania zdolności bojowej itp.) lub osłona operacyjna na kierunkach biernych.
Jednym z głównych składników pogotowia zbrojnego jest gotowość bojowa wojsk, w tym osiąganie jej wyższych stanów. Dla obrońcy szybkość i sprawność osiągania gotowości do działań jest o wiele ważniejsza niż dla agresora, który wybiera czas rozpoczęcia działań wojennych. Obrońca musi reagować na akcję napastnika i musi być zawsze gotowy do działania. Większe wymagania stosuje się wobec wojsk stacjonujących w strefach przygranicznych i wobec sił szybkiego reagowania, mniejsze zaś wobec tych, które znajdują się w głębi teatru wojny. Realizację podwyższania stopnia gotowości bojowej wojsk winna charakteryzować skrytość działania.