mnisi wrócili do niego w 1650 r. i w kolejnych latach odbudowali cerkiew i klasztor. Cerkiew była jeszcze przebudowywana w. XVIII i w takiej postaci się zachowała. W XIX w. w jej sąsiedztwie wzniesiono kaplicę św. Sawy, którą ufundował biskup dalmatyński Stefan z przeznaczeniem na własny grobowiec.
Monaster był nieprzerwanie czynny w międzywojennej Jugosławii i następnie po II wojnie światowej. W 1964 r. przy klasztorze uruchomiono dwuletnie kursy dla duchownych, w 1966 r. przekształcone w seminarium duchowne.
W czasie wojny w Chorwacji w latach 1991–1995 monaster został tylko nieznacznie uszkodzony, jednak wskutek chorwackiej operacji „Burza”, w toku której ludność serbską wypędzono z regionu Krajiny, pozostał pusty i pozbawiony wiernych. Pierwsi trzej mnisi powrócili do niego w 1998 r. Trzy lata później działalność wznowiło seminarium duchowne.
W monasterskiej cerkwi znajduje się ikonostas złożony z kilku części: górny rząd ikon uzupełniony został wizerunkami pochodzenia rosyjskiego, pozyskanymi w XVIII w. W klasztornej zakrystii znajduje się epitrachelion św. Sawy, wykonany za życia świętego, średniowieczne księgi, w tym Pateryk z 1346 r., wydania prac Dositeja Obradovicia i Vuka Karadžicia dedykowane monasterowi.
Przypisy
Kategoria:Monastery Serbskiego Kościoła Prawosławnego Kategoria:Żupania szybenicko-knińska Kategoria:Klasztory w Chorwacji