Jednakże docelowym odbiorcą Lonely Water mieli być widzowie w grupie wiekowej 7–12 lat, a film był mroczniejszy – występowała w nim przerażająca postać bez twarzy, odziana w czarną szatę z kapturem oraz narracja Donalda Pleasence’a, którego ostatnie słowa „” z efektem echa miały, pół-żartem, straszyć całe pokolenia brytyjskich uczniów. Według notatki Katy McGahan dla Brytyjskiego Instytutu Filmowego () Lonely Water „niesamowicie przywołuje Nie oglądaj się teraz Nicolasa Roega” i „odgrywa destylowany horror, przedstawiający groźny ton i efekty specjalne zwykle zarezerwowane dla kinowych filmów szokujących”.
Fabuła Kamera ukazuje zamgloną połać wody z licznymi przewróconymi drzewami i gałęziami, nad którą unosi się tajemnicza postać. „Jestem duchem mrocznej i samotnej wody: gotów uwięzić nieostrożnych, lubiących się popisywać, głupców...”, intonuje lektor, „...a to jest rodzaj miejsca, w którym możesz się mnie spodziewać. Lecz nikt nie spodziewa się mnie tutaj. Wygląda to zbyt zwyczajnie” – w chwili gdy ukazuje się grupa dzieci bawiących się na błotnistym brzegu mrocznego stawu. Chłopiec, będący na śliskim brzegu, próbuje z pomocą patyka wydobyć piłkę nożną. „Jednakże staw jest głęboki. Chłopiec popisuje się...