Odnawiana była co sześć miesięcy i przetrwała zarówno osiągnięcie niepodległości terytorialnej (w październiku 1964 roku), jak i utworzenie (w grudniu 1972 roku) Drugiej Republiki pod wyłącznym kierownictwem Zjednoczonej Partii Niepodległości Narodowej (UNIP) prezydenta Kennetha Kaundy. Następstwa Lumpy, w tym ciągła obecność tysięcy uchodźców tego zgromadzenia w Zairze (tuż za granicą Zambii), były wielokrotnie cytowane jako powód tej kontynuacji.
Upadek i uwięzienie Lenshiny Mulengi Po powstaniu zwolennicy Lumpa rozproszyli się po całej północno-wschodniej Zambii. Ze względu na trudności z przesiedleniem się w rodzinne strony, wśród ludzi, z którymi walczyli, następował stopniowy exodus do Zairu. W latach 1965–1968 liczba uchodźców Lumpy w tym kraju wzrosła do około 19 000, a tylko około 3 000 powróciło do Zambii po skoncentrowanym wysiłku rządu w 1968 roku. Lumpowie na wygnaniu nadal przypominają o tym, co do tej pory przybrało proporcje poważnej traumy zambijskiego nacjonalistycznego snu. Głównie inne przypomnienie to sporadyczne procesy osób, które w Zambii zostały przyłapane na akcie odradzania organizacji i rytuału Kościoła Lumpa (obracające się szczególnie wokół utalentowanych hymnów Lenshiny Mulengi).