W XX wieku „użycie nastaligh spadło, jednak po II wojnie światowej zainteresowanie kaligrafią i przede wszystkim nastaligh odżyło i od tego czasu pojawiła się grupa niezwykle zdolnych mistrzów sztuki”.
Poza Iranem Nastaligh stosunkowo wcześnie przekroczył granice Iranu. Timurydzi przynieśli nastaligh do Indii i stał się on ulubionym pismem perskiego dworu Wielkich Mogołów. Dla Akbara (1556–1605) i Dżahangira (1605–1627) pracowali tak słynni mistrzowie nastaligh jak Mohammad Hosejn Kaszmiri (zm. 1611/1612) i Abd-ar-Rahim Anbarin-Ghalam. Innym ważnym praktykiem nastaligh był Abd-ar-Raszid Dejlami, siostrzeniec i uczeń Mir Emada, który po przybyciu do Indii został nadwornym kaligrafem Szahdżahana (1628–1658). To w tym okresie zaczęto powszechnie używać nastaligh do zapisu urdu.