W terminologii wojskowej II Rzeczypospolitej przeciwnatarcie (fr. contre-attaqe, contre-offensive; niem. Gegenangriff) definiowano jako planowe przeciwdziałanie, celem którego było odebranie utraconej pozycji w obronie lub odparcie natarcia nieprzyjaciela. W obronie stałej przeciwnatarcie na szczeblu taktycznym wykonywały odwody pułkowe i dywizyjne. W sprzyjających warunkach dowódca szczebla operacyjnego (strategicznego) mógł zdecydować o przejściu do działań zaczepnych „w szerszym stylu”.
Zobacz też
kontratak przeciwuderzenie
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Natarcie Kategoria:Obrona