W czasie wyprowadzania przeciwnatarcia szczególnie ważne jest przejęcie inicjatywy, wyprzedzenie przeciwnika w wykonaniu uderzeń ogniowych oraz rozwinięciu wojsk i wyprowadzeniu zgrupowań uderzeniowych na skrzydła. Często będzie konieczne wcześniejsze wprowadzenie drugich rzutów i odwodów oraz zwalczanie desantów powietrznych i zgrupowań rajdowych przeciwnika. Jeżeli przeciwnik pospiesznie zajmuje obronę i w jego ugrupowaniu powstały luki i odsłonięte skrzydła, przeciwnatarcie powinno rozpoczynać się bez zbędnej zwłoki i skomplikowanych przegrupowań; jeśli zaś przeciwnik został zatrzymany i umocnił się na dogodnych rubieżach, to przeciwnatarcie będzie musiało rozpoczynać się przełamaniem. Wojska pierwszego rzutu nie powinny wiązać się w długotrwałe walki z przeciwnikiem pozostającym na ich skrzydłach i tyłach. Powinny zdecydowanie rozwijać natarcie w głąb, pozostawiając rozbicie ocalałych wojsk przeciwnika siłom odwodowym. Takie działanie zapewnia możliwość osiągnięcia szybkiego tempa natarcia i zmniejszenie strat od ognia obrońcy.