Istotne dla ukształtowania się tego paradygmatu są także prace nad intencjonalnością Franza Brentano.
Ujmując to zjawisko szerzej, można powiedzieć, że teorię poznania ucieleśnionego można umieścić wśród innych nurtów filozoficznych zakładających brak istnienia zewnętrznego, niezależnego od świata podmiotu.
Paradygmat teorii poznania ucieleśnionego zakładający, że konstrukty myślowe mają wpływ na ciało i że poznanie cielesne ma wpływ na zdolności myślowe podmiotu można odnaleźć w wielu oddzielnych dziedzinach wiedzy. Można go zatem umieścić wśród innych nurtów zakładających brak istnienia zewnętrznego, niezależnego od świata podmiotu. Dlatego też traktuje się ją raczej jako projekt badawczy niż jednolicie ukonstytuowaną szkołę. Z tego powodu łatwiej będzie prześledzić jego rozwój w poszczególnych naukach.
W psychologii jej założenia można odnaleźć w terapiach zajmujące się ciałem i umysłem (jak Gestalt) oraz w psychologii ekologicznej Jamesa J. Gibsona.