Georges de La Tour, tworzący w podobnym okresie co Jacques Callot i bracia Le Nain, wykształcił indywidualny, charakterystyczny styl. Ze względu na swoje zainteresowanie światłem jest uznawany za jednego z najbardziej oryginalnych kontynuatorów twórczości Caravaggia. Nocne sceny są zazwyczaj oświetlane świeczką, która nadaje obrazom ciepłego kolorytu. Obok nokturnów (z którymi zazwyczaj jest kojarzony) malował także sceny przy świetle dziennym. Postaci na jego płótnach są lekko uproszczone, zgeometryzowane. Kompozycje są statyczne, a dominujący nastrój to powaga i skupienie. Malarz przedstawiał sceny religijne (świętych, apostołów, Boże Narodzenie) oraz świeckie (grę w karty, starców).
Z jego nazwiskiem współcześni badacze łączą kilkadziesiąt obrazówBiorąc pod uwagę, że działał przez około 35 lat i dorobił się znacznego majątku, musiał namalować ich znacznie więcej, niż obecnie mu się przypisuje – może około 300-500. Za: J. Thuillier, La Tour, énigmes et hypothèses [w:] Georges de La Tour: Orangerie des Tuileries 10 mai-25 septembre 1972, Paris 1972, s. 40., jednak tylko część z nich (np. z powodu obecności sygnatury) bezsprzecznie uważa się za namalowane jego ręką. Autorstwo pozostałych stanowi punkt sporny między historykami sztuki.