Ponadto kąpiele te zawierają zwykle fosforany lub borany, których obecność sprzyja powstawaniu powłok o strukturze amorficznej, a także wspomaga buforowanie kąpieli.
Historia Odkrycie i wczesne badania Pierwsza publikacja dotycząca wydzielania metalicznego wolframu z roztworów wodnych pochodzi z 1931 roku. Wydzielony metal autorzy opisali jako czysty wolfram; jak się wkrótce okazało – omyłkowo, gdyż z powodu zanieczyszczenia kąpieli solami żelaza otrzymano stop wolframu z żelazem. Podobny charakter miało opublikowane rok później doniesienie dotyczące redukcji wolframu i molibdenu.
Niemniej przypadkowe odkrycie powłok galwanicznych zawierających wolfram przyczyniło się wkrótce do powstania kolejnych prac dotyczących tego zagadnienia, przeważnie w USA. Już w latach 30. stwierdzono możliwość współosadzania wolframu również z kobaltem lub niklem. Badania nad osadzaniem stopów wolframu były równolegle prowadzone w ZSRR, gdzie opisano m.in. pierwszy otrzymany tą metodą stop trójskładnikowy wolfram–nikiel–miedź. Wkrótce opracowano także pierwsze kąpiele wolframianowo–cytrynianowe, które obecnie są najczęściej stosowanymi.