Pierwsze 30 lat badań nad indukowanym współosadzaniem podsumował Brenner w monografii Electrodeposition of alloys.
Mechanizm współosadzania indukowanego Pomimo długiej historii badań nad elektroosadzaniem stopów wolframu, nie został ustalony całościowy mechanizm tego procesu, a proponowane przez badaczy modele współosadzania indukowanego nie tłumaczą wszystkich obserwowanych zjawisk. Niemniej, na przestrzeni lat pojawiły się propozycje teoretycznego opisu procesów elektroosadzania dwuskładnikowych stopów wolfram–żelazowiec.
Pierwszy model współosadzania wolframu z żelazowcami zaproponowali w 1948 r. Holt i Vaaler. Ich teoria katalitycznej redukcji oparta była na postulacie, że świeżo zredukowany metal indukujący katalizuje elektrochemiczną reakcję redukcji wolframianów do wolframu. Powłoka otrzymana w myśl tego modelu miałaby mieć strukturę warstwową, składającą się naprzemiennie z warstwy metalu indukującego (żelazowca) i warstwy wolframu.