Leon Ludomir Zubrzycki (ur. 1 marca 1888 w Tarnopolu, zm. 16–19 kwietnia 1940 w Katyniu) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się 1 marca 1888 w Tarnopolu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Antoniego i Anny. W 1906 złożył maturę w c. k. Wyższym Gimnazjum w Tarnopolu. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Franciszkańskiego we Lwowie.

W latach 1912–1913 odbył służbę wojskową w charakterze jednorocznego ochotnika. Ukończył Szkołę Oficerów Rezerwy przy 11 Brygadzie Artylerii Polowej w Stanisławowie. Wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych Monarchii Austro-Węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na stopień kadeta rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1914 i przydzielony w rezerwie do Dywizjonu Haubic Polowych Obrony Krajowej Nr 43 we Lwowie. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach c. k. Pułku Haubic Polowych Nr 43, przemianowanego na c. k. Pułk Artylerii Polowej Nr 143. Awansował na porucznika rezerwy ze starszeństwem z 16 marca 1915, a później nadporucznika rezerwy ze starszeństwem z 1 lutego 1917. W czerwcu 1918 wrócił do Lwowa.