Od listopada 1918 walczył na wojnie z Ukraińcami. W szeregach 2 Pułku Strzelców Lwowskich wziął udział w obronie Lwowa. Od 1 maja do 7 czerwca 1919 w Warszawie był słuchaczem II kursu adiutantów, a następnie został powołany na I kurs Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. 4 grudnia 1919, po ukończeniu kursu, został zaliczony do korpusu oficerów Sztabu Generalnego i przydzielony do Oddziału I Naczelnego Dowództwa WP. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w artylerii, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W styczniu 1921 został wyznaczony na stanowisko szefa sekcji w Oddziale I ND WP, a w maju tego roku przeniesiony na takie samo stanowisko w Biurze Ścisłej Rady Wojennej. Od 1 czerwca 1921 jego oddziałem macierzystym był 6 Dywizjon Artylerii Konnej we Lwowie. 1 listopada 1921 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza I kursu doszkolenia. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 63. lokatą w korpusie oficerów artylerii.