Franciszek Ignacy Foryś (ur. 19 września 1894, zm. po 26 kwietnia 1921) – polityk i samorządowiec, działacz socjalistyczny i oświatowy; dziennikarz; prezydent Radomia 1919–1921.

Ukończył studia na Wydziale Teologicznym i Prawnym Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Wiedeńskiego, gdzie uzyskał tytuł doktora teologii. W 1917 przyjął święcenia kapłańskie i rozpoczął pracę duszpasterską w diecezji krakowskiej, m.in. w Wadowicach. Jeszcze w tym samym roku przybył do Radomia na zaproszenie Szczęsnego Jastrzębowskiego, aby pracować jako dziennikarz w „Gazecie Radomskiej”. W 1918 Franciszek Bilek zaproponował mu pracę w „Kronice Radomskiej”, którą przyjął. Podjął próbę literacką, debiutując opowiadaniem Życie (publikowanym w odcinkach na łamach „Gazety Radomskiej”). W 1918 był współzałożycielem Towarzystwa Oświatowego „Światło”, organizował w nim odczyty i kursy pod patronatem Rady Związków Zawodowych. Związał się z radomskim Uniwersytetem Ludowym, wygłaszając odczyty dotyczące zagadnień społeczno-politycznych, gospodarczych, etyczno-moralnych i prawniczych. Nadal publikował w prasie. W 1917–1919 pracował jako nauczyciel historii w Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego.