W 1919 nawiązał współpracę z Marią i Stanisławem Kelles-Krauzami oraz Romanem Szczawińskim, wiążąc się z radomskimi strukturami PPS. W tym samym roku został przeniesiony w stan świecki. W marcu 1919 został wybrany do Rady Miejskiej, a miesiąc później wybrano go prezydentem Radomia. Pełniąc tę funkcję skupiał się na rozwiązywaniu problemów społecznych, wynikających z wyniszczenia gospodarki w wyniku działań wojennych. Organizował roboty publiczne, przeciwdziałając wysokiemu bezrobociu. Z jego inicjatywy powołano fundusz aprowizacyjny dla potrzebujących, ochronkę dla dzieci oraz dofinansowano szkoły powszechne. W maju 1920 rada przyjęła z wniosku Forysia uchwałę o objęciu patronatem miejskim Święta Pracy (oraz zmiany nazwy ul. Wysokiej na ul. 1 Maja).
Reprezentował silnie lewicowy nurt PPS, sympatyzując z komunistami. W 1921 został z tego powodu postawiony do odpowiedzialności przed sądem partyjnym i wykluczony z ugrupowania. 26 kwietnia 1921 zrezygnował z funkcji prezydenta miasta i wyjechał z Radomia. Nie są znane jego dalsze losy.
Przypisy
Bibliografia