19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w oficerów byłych Legionów Polskich. W latach 1921–1923 był przydzielony z 9 puł. do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. W 1921 był instruktorem jazdy, a w latach 1922–1923 dowódcą szwadronu szkolnego. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 57. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1924 został przeniesiony do 1 Pułku Szwoleżerów w Warszawie. 31 marca 1924 prezydent RP nadał mu stopień rotmistrza ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1923 i 46. lokatą w korpusie oficerów jazdy. W 1926 był w macierzystym pułku komendantem szkoły podoficerskiej. Później został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu. 2 grudnia 1930 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 23. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do 2 Pułku Szwoleżerów w Starogardzie na stanowisko dowódcy szwadronu zapasowego we Włocławku. W kwietniu 1933 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko inspektora grupy szwadronów. Zmarł 6 sierpnia 1937 w Otwocku, po „długiej i ciężkiej chorobie”.