Dwuwymiarowa korelacyjna spektroskopia magnetycznego rezonansu jądrowego (2D NMR) – zestaw metod spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR), w których sygnał jest funkcją dwóch zmiennych, a nie jednej, jak w przypadku widm jednowymiarowych. Co za tym idzie, piki są widoczne w przestrzeni określonej przez dwie osie częstotliwości. Dwuwymiarowe widma NMR dostarczają więcej informacji: nie tylko o częstościach rezonansowych (przesunięciach chemicznych), ale także o wzajemnych oddziaływaniach. Dlatego są szczególnie przydatne w określaniu struktury cząsteczki, a zwłaszcza wtedy gdy widma jednowymiarowe są zbyt skomplikowane, co uniemożliwia ich łatwą interpretację.
Pierwszy dwuwymiarowy eksperyment, COSY, został zaproponowany w 1971 roku przez Jeana Jeenera (profesora Université Libre de Bruxelles). Eksperyment ten został później wdrożony przez Waltera P. Aue, Enrico Bartholdi i Richarda R. Ernsta, którzy opublikowali swoją pracę w 1976 roku.
Poza korelacyjnymi eksperymentami dwuwymiarowych możemy wyróżnić kilka innych rodzajów dwuwymiarowych eksperymentów NMR, np: spektroskopię J-rozdzielczą, spektroskopię wymienną (EXSY).