Najwyższe partie płaskowyżu w jego wschodniej części porastają buczyny o bardzo ubogim runie, w których gruba warstwa nagromadzonych butwiejących liści skutecznie uniemożliwia kiełkowanie większości roślin zielnych. Duże zacienienie sprawia, że mogą tu przeżyć jedynie gatunki, zakwitające wiosną, przed pełnym ulistnieniem buków. Są to m.in. żywiec gruczołowatyi cebulkowy oraz przytulia wonna. W zachodniej, niższej części płaskowyżu, na nieco wilgotniejszych stanowiskach, znajdziemy głównie lasy dębowo-grabowe, w których oprócz grabu pospolitego rośnie kilka gatunków dębów. Na najsuchszych miejscach spotkamy sucholubne dąbrowy z dębem omszonym, dębem żółtawym (Quercus dalechampii Ten.) i dębem bezszypułkowym, często o „parkowym” charakterze, z rozproszonymi krzewami jałowca i kępami dzikiej róży.
Północne stoki płaskowyżu, strome, chłodne i bardziej wilgotne, mają zupełnie inną roślinność. Z drzew rosną tu klon, wiąz górski, jesion wyniosły, czasem również buk i kępy leszczyny. Rośliny zielne reprezentowane są tu m.in. przez szczyr trwały, kostrzewę leśną, czerńca białego, bodziszka cuchnącego, jaskółcze ziele i sałatnika leśnego. Na skalnych półkach pojawia się jarząb mączny.