Na piargach i usypiskach pod ścianami znajdziemy płaty lasów rumowiskowych z lipą szerokolistną i jaworami o powykręcanych pniach oraz z języcznikiem zwyczajnym i miesiącznicą trwałą w runie.

Stoki południowe płaskowyżu, w większości równie strome, jak północne, jednak znacznie wyższe, są najcieplejszymi i najsuchszymi stanowiskami Górnego Wierchu. Występują tu licznie gatunki ciepłolubne i kserofilne. W przeszłości i one były w znacznej części zadrzewione, jednak z czasem drzewa zostały wycięte, a stoki zostały poddawane intensywnej erozji. W XX w. znacznym nakładem sił i kosztów częściowo obsadzono je sosnami.

Ochrona przyrody Praktycznie cały płaskowyż, wraz ze stokami północnymi i południowymi, znajduje się w granicach Parku Narodowego Słowackiego Krasu.

Turystyka Płaskowyż jest często odwiedzany przez turystów. Atrakcją są zwłaszcza łatwa wędrówka znakowanym kolorem czerwonym szlakiem turystycznym wzdłuż całej długości płaskowyżu, lub nieco bardziej męcząca za znakami żółtymi, biegnącymi południowymi zboczami, urozmaicane oryginalnymi widokami. Obie umożliwiają poznawanie rozmaitych form krasowych i bogactwa szaty roślinnej.

Przypisy

Kategoria:Kras Słowacko-Węgierski