Złoże miało przeważnie strukturę brekcjową, stosunkowo często występowały przewarstwienia o rudy z dolomitem o regularnym charakterze.
Eksploatacja rud była prowadzona w obrębie wychodni galmanu do 30 metrów (płytkie złoża galmanu były jednak intensywnie wybrane już na początku XX wieku), także na głębokości do 10–60 metrów, przeciętnie 30–40 metrów, w rejonie bytomskim w późniejszym czasie wyrobiska drążono nawet na głębokości około 100 metrów; grubość eksploatacji wynosiła od 2 do 6 metrów; łącznie powstało około 730 km wyrobisk.
Historia mały|Betonowy filar estakady kolejowej linii wąskotorowej w Piekarach Śląskich (Brzeziny Śląskie, w pobliżu ulicy Walentego Roździeńskiego), którą transportowano rudę w wagonach samowyładowczych, z estakady następował zrzut ładunku do huty cynku Zakładów Górniczo-Hutniczych Orzeł Biały w Piekarach Śląskich (2017) mały|Dawna lampiarnia przy szybie Bolko, obecnie Bolko Loft mh1 w 2017 roku Rejon bytomski to najstarszy w kraju obszar wydobycia rud cynkowo-ołowiowych. Najstarsze ślady wydobycia rud metali na Górnym Śląsku pochodzą z lat 700–400 p.n.e. Górnictwo rudne w pobliżu niecki bytomskiej stopniowo rozwijało się od XII wieku. W średniowieczu eksploatowano złoża galeny m.in. we wsi Miechowice, późniejszej dzielnicy Bytomia. Od XVI wieku wydobywano w tym rejonie rudę cynku.