W latach 1529–1627 utworzono ogółem 1574 szyby w rejonie bytomskim, którymi prowadzono eksploatację górniczą. Intensyfikacja wydobycia nastąpiła od połowy XVIII wieku, w związku z rewolucją przemysłową. Wydobycie w II połowie XVIII wieku i na początku XIX wieku koncentrowało się w pobliżu Tarnowskich Gór (zob. kopalnia rud ołowiu, srebra i cynku wraz z systemem gospodarowania wodami podziemnymi w Tarnowskich Górach). W związku ze stopniowym wyczerpywaniem się złóż w rejonie tarnogórskim (w 1911 lub 1912 roku zamknięto kopalnię Fryderyk, jednak jeszcze do lat 20. XX wieku eksploatowano galman w rejonie tarnogórskim) rozpoczęto eksploatację na większą skalę w rejonie bytomskim, gdzie istniały wcześniej niewielkie i płytkie kopalnie w pobliżu Miechowic, na terenie Dąbrowy Miejskiej i Szarleju.
W XIX wieku w niecce bytomskiej powstały liczne kopalnie rud cynku i ołowiu, m.in.: Helena, Brzozowice, Samuel, Bleischarley w 1853 roku (według innych źródeł około 1854–1858 roku), Rozalia, Nowa Wiktoria, Nowy Dwór w 1881 roku, Cecylia, Flora, Segiet.
W 1846 roku rozpoczęto także eksploatację złóż rudnych w rejonie późniejszego parku miejskiego w Bytomiu, a także w pobliżu obecnych ulic Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Czołgistów w Piekarach Śląskich od 1858 roku.