pierwszy piec uruchomiono 21 października 1864 roku. Nowa huta ołowiu, do której trafiała ruda z kopalni Bleischarley i Matylda została nazwana Walther Croneck (na cześć przewodniczącego kolegium reprezentantów Georg von Giesches Erben), powstała w latach 1863–1864 w Dąbrówce Małej i rozpoczęła regularną działalność w 1865 roku. Nowo powstała huta osiągała wielkość produkcji, która od ⅓ do ½ osiągom huty Fryderyk, która produkowała wówczas około 3000 ton rocznie.
Po 1863 roku powstało osiedle przy kopalni, potocznie nazywane Górką. Około 1870 roku kopalnia dysponowała szybem Hoffnung i tworzyła wówczas nowy północny rejon wydobywczy.
Wydobycie rudy cynku wyniosło: w 1868 roku – 30 630 cetnarów, w 1869 roku – 29 683 cetnarów. W tymże roku wydobycie rudy ołowiu w kopalni stanowiło 13,9% całości wydobycia tej rudy na Górnym Śląsku i było wyższe od produkcji kopalni Fryderyk (10,1% całości). W 1873 roku ukończono budowę dużej płuczki blendy i galeny koło szybu Rowley, dokąd urobek przewożono kolejką konną, druga płuczka działała w polu wschodnim, dokąd trafiał urobek z szybów Maximilian, Solger i Schmidt.