XIX wieku natrafiono we wschodniej części pola kopalni na wychodnię bogatego złoża galmanu, przez co złożono wniosek o rozszerzenie nadania górniczego na eksploatację złóż rud cynku. Obszar górniczy kopalni wynosił 6 720 798 m² w 1913 roku i obejmował tereny Kamienia, Dąbrówki Wielkiej, Rozbarku i Brzozowic.
Do spółki należały ponadto pobliskie pola górnicze kopalń: rudy ołowiu Gute Concordia (1 033 138 m²), rudy cynku Neu Euridice (1 562 519,145 m²), rud ołowiu, cynku i siarki Urzulla (2 189 000 m²), rudy siarki Solfatara I (2 189 000 m²) oraz rud cynku i ołowiu Neu Scharley (875 241 m²).
mały|Huta ołowiu Walther Croneck w Dąbrówce Małej przed 1939 rokiem mały|Wnętrze huty Walther Croneck przed 1912 rokiem mały|Górnicy na porannej modlitwie (prawdopodobnie wnętrze cechowni), kopalnia Bleischarley przed 1913 rokiem Ze względów ekonomicznych (szansa większych zysków przez rozbicie monopolu konkurencji) firma Georg von Giesches Erben postanowiła zaprzestać sprzedaży rudy do Huty Fryderyk, a w zamian otworzyć własną hutę. Rozpoczęto ją budować w 1863 roku w Burowcu (lub Roździeniu);