Stus zaczyna pisać poezję, w której znajduje ucieczkę i medium dla poglądów. Jednak i na to nie przyzwalają sowieckie władze. Wkrótce potem Stus jest świadkiem samospalenia Wasyla Makuchy. Doświadczenie to motywuje go do intensyfikacji działań na rzecz praw obywatelskich Ukraińców.
W tej części filmu przedstawiono wiele portretów działaczy z lat 1960., najwięcej uwagi poświęca artystce Ałła Horska.
Druga część filmu („Sąd”) rozpoczyna się sceną ze słynnej rozprawy sądowej Stusa z 1980 roku. W procesie uczestniczy wielu przypadkowych i rzekomych (podstawionych) świadków, których on sam nigdy nie spotkał. W tej części najwięcej uwagi poświęcone jest jednemu z nich, któremu nadano nazwisko Szarikow, jako nawiązanie do „Psiego serca” Bułhakowa. Chronologiczny zarys filmu bywa przerywany jest wstawkami i wspomnieniami. Wplecione są też historyczne kroniki filmowe z lat 1950. i 1970., ukazujące ludność sowiecką na ulicach Kijowa. Zabieg ten tworzy wrażenie historycznie autentycznego kina.