Według Janiny Eysmontt to jednak północne skrzydło jest najstarszą częścią budynku. W jej wschodniej części znajduje się piwnica ze sklepieniem krzyżowo-żebrowym z talerzowymi zwornikami datowanymi na pierwszą połowę XIV wieku. W zachowanych materiałach źródłowych ta część więzienia określana była jako in fundo („w głębi”). Skrzydło to jeszcze w średniowieczu zostało podzielone gotycką ścianą szczytową. W 1464 roku, w skrzydle północnym urządzono nieistniejącą obecnie kaplicę, wzmiankowaną po raz pierwszy w 1555 roku; od 1585 roku nad wejściem do niej umieszczono również niezachowane malowidło przedstawiające Chrystusa Boleściwego.
Skrzydło zachodnie zostało wzniesione w okresie gotyckim, ale widoczny jest w nim również renesansowy podział architektoniczny. Zachodnia część szczytu budynku była zamknięta kocimi schodami i zębatym fryzem pochodzącym z ok. 1500 roku. Po tym okresie wybudowano trzykondygnacyjne obecnie skrzydło wschodnie. Najmłodsze skrzydło południowe ma już cechy renesansowego budownictwa – długa cegła, fasciowe obramienia okien. W okresie renesansowym wszystkie pomieszczenia uległy zmianom;