W Teheranie istniało pięć obozów przejściowych w różnych częściach miasta, jeden wojskowy i cztery cywilne. Działał także polski szpital, internat dla starców, sierociniec prowadzony przez nazaretanki oraz dom rekonwalescencji dla chorych dzieci. W 1944 r. Polacy zaczęli opuszczać Iran przez port w Ahwazie. Przesiedleńcy wyjeżdżali do Tanganiki, Meksyku, Indii, Nowej Zelandii, Wielkiej Brytanii, Palestyny, Libanu i innych obozów. W jednym z ostatnich transportów wojskowych, w 1945 r. Helena wraz z 5-letnią Haliną wyjechały z Iranu przez Isfahan do Libanu.
Liban Ponad pięć tysięcy polskich uchodźców dotarło do Libanu. Po krótkim pobycie w obozie na plaży Saint Simon w Bejrucie nowo przybyli zostali zakwaterowani u rodzin libańskich w chrześcijańskich wioskach wokół Bejrutu. Każdy otrzymał od Delegatury Polskiej Pomocy Społecznej w Bejrucie 12 funtów szterlingów na pokrycie kosztów pobytu w Libanie, w szczególności czynszu. Od listopada 1946 r. uchodźcy trafiali bezpośrednio pod opiekę Konsulatu Generalnego Wielkiej Brytanii, gdzie utworzono biuro radcy polskiego.