W kwietniu epidemia tyfusu powoli zaczęła wygasać i Helena skupiła się na walce z ciężkimi przypadkami awitaminozy, ogólnym wyczerpaniem organizmu, co przy braku owoców i warzyw było niemalże nieosiągalne. 8 sierpnia 1942 r. zostali odwołani do Jang-Julu, skąd 19 sierpnia wyruszyła z transportem sierot i rodzin wojskowych do Iranu.
Iran Z Krasnowodska transport wyruszył do Pahlawi i dalej drogą lądową z Aszchabadu do Meszhedu. W obozie w Pahlawi było tylko 10 lekarzy i 25 pielęgniarek. Wśród nich była dr Helena Kornella. Większość ludzi była osłabiona przez 2 lata głodu, ciężką pracę i choroby. 40% pacjentów przyjętych do szpitala chorowało na tyfus, a większość z nich zmarła w ciągu miesiąca lub dwóch od przybycia. Wychudzeni ludzie nie mogli tolerować bogatego jedzenia, a duża ich liczba zmarła wyłącznie z powodu przejedzenia. Po kilku dniach dr Kornella trafiła do Szpitala Wojskowego w Teheranie. W tym czasie posiadała stopień kapitana w korpusie medycznym. Bez dyplomu szkolenia podchorążych nastąpiła jej demobilizacja. Kontynuowała pracę jako lekarz pierwszego kontaktu w placówce Polskiego Czerwonego Krzyża w Teheranie, gdzie opiekowała się polskimi pacjentami. Spędziła tam trzy lata. W Teheranie adoptowała swoją bratanicę Halinę Marię (córkę młodszego brata, Mariana).