28 sierpnia 1941 r. została zwolniona i mogła wyjechać z rodziną. Kobiety udały się na południe i w małym miasteczku Stary-Guk koło Ałma-Aty znalazła zatrudnienie jako lekarz.
Jednocześnie wysłała zgłoszenie do Polskich Sił Zbrojnych w Buzułuku, gdzie od września 1941 r. do kwietnia 1942 r. mieściła się kwatera główna Armii Andersa. 25 grudnia 1941 r. została wcielona do PSZ. W tym samym czasie wystąpiła do Armii Andersa stacjonującej w Buzuluku jako Ochotniczka Wojskowej Służby Medycznej w ramach Pomocniczej Wojskowej Służby Kobiet (PWSK). Wniosek został zatwierdzony 15 grudnia 1941 r. 22 grudnia dostała rozkaz udania się do Dżambułu razem z dwoma siostrami sanitarnymi, aby nieść pomoc Polakom przejeżdżającym przez Dżambuł z północnej Rosji na południe oraz opiekować się przebywającymi tam polskimi rodzinami. Praca była bardzo ciężka, ponieważ wiele osób miało szkorbut, poparzenia, panowała też epidemia tyfusu plamistego. Wielu mieszkało w trudnych warunkach w brudnych łachmanach, brakowało jedzenia i środków opatrunkowych. Śmiertelność była bardzo wysoka. W styczniu zmarła jej matka, a tydzień po niej bratowa. Ani Helena, ani sanitariuszki nie zachorowały na tyfus. W połowie marca 1942 r. otrzymali lekarstwa, dzięki którym mogła ulżyć w cierpieniu chorym rodakom.