W 1939 studiowała w studio na Via Margutta w Rzymie jako stypendystka Klubu Kobiet w Tallinie, a w latach 1940–1941 była wykładowczynią na Akademii, którą wcześniej ukończyła.
W 1944 w przededniu drugiej sowieckiej okupacji Karin Luts i jej niedawno poślubiony mąż, lingwista Peeter Arumaa, w niewielkiej łódce uciekli do Szwecji. W 1950 otrzymali oboje obywatelstwo szwedzkie. Nie chciała nic wiedzieć o sowieckiej Estonii i tworzonej tu sztuce, dlatego kontynuowała studia nad sztuką francuską i włoską. Studiowała grafikę w Sztokholmie u A. Grossa-Erikssona (1960-68), u J. Friedländera w Salzburgu (1967) i Paryżu (1969), witraż (1968) i malarstwo monumentalne (1971) w Sztokholmie oraz historię sztuki w sztokholmskim Instytucie Włoskim. W Szwecji była jedną z najaktywniejszych organizatorek estońskich wystaw artystycznych i pisarek artystycznych na emigracji, poszukując w swojej twórczości kontaktów z ówczesną sztuką nowoczesną, tworząc zarówno w stylu abstrakcyjnym, jak i surrealistycznym. Od 1963 Karin Luts była członkinią Szwedzkiego Stowarzyszenia Artystek (Föreningen Svenska Konstnärinnor), a od 1964 Szwedzkiego Stowarzyszenia Artystów (KRO, Konstnärernas Riksorganisation). Od lat sześćdziesiątych po ukończeniu kursów graficznych, Luts zajmowała się również grafiką i wystawiała ze szwedzkimi artystami.