Larwy, które trafią na inne owady antofilne, w tym na pszczoły miodne, giną bez możliwości dokończenia cyklu życiowego. Larwa przebywająca na pszczole żeruje na jej hemolimfie jako pasożyt zewnętrzny. Po dostaniu się do gniazda zjada jajo pszczoły i linieje do formy larwy pędrakowatej. W tym stadium żeruje ona na pyłku i nektarze zgromadzonym przez pszczołę. Następnie opuszcza gniazdo i przechodzi w stadium pseudopoczwarki, potem w larwy skotylidalnej, a ostatecznie poczwarki – te trzy ostatnie stadia nie pobierają już pokarmu.

Główną strategią obronną larw i owadów dorosłych jest wytwarzanie wydzieliny zwierającej kantarydynę – silnie trujący dla wielu bezkręgowych i kręgowych zwierząt owadożernych monoterpen. U larw kantarydyna deponowana jest w układzie pokarmowym, a jej kropla wydzielana jest w razie zagrożenia przez otwór gębowy. U dorosłych owadów krople zawierające kantarydynę wydzielane są natomiast przez pory w stawach odnóży. Zdolność do syntetyzowania tego monoterpenu w tym stadium mają tylko samce, które gromadzą m.in. w gruczołach związanych z układem płciowym. Samice porcję kantarydyny pozyskują w czasie kopulacji wraz ze spermatoforem od samca. Przekazują one kantarydynę jajom.