Po pewnym czasie okazało się, że córka karczmarza jest w ciąży. Zgodnie z poleceniem żołnierza powiedziała ona ojcu, że winę ponosi Maryn. Usłyszawszy tę historię, mężczyzna udał się wściekły do opata klasztoru. Opat uspokoił mężczyznę i powiedział, że załatwi sprawę. Wezwał Marynę i surowo ją skarcił. Kiedy Maryna zdała sobie sprawę z tego, co się dzieje, upadła na kolana i rozpłakała się, wyznając swoją grzeszność (bez wyraźnego określenia, w jaki sposób zgrzeszyła) i prosząc o przebaczenie. Opat kazał Marynie opuścić klasztor. Zrobiła to natychmiast i przez kilka lat pozostawała poza bramami jako żebrak. Kiedy córka karczmarza urodziła, dziecko oddano Marynie. Karmiła ona dziecko owczym mlekiem dostarczanym przez miejscowych pasterzy i przez dziesięć lat opiekowała się nim poza klasztorem. W końcu mnisi przekonali opata, aby pozwolił Marynie wrócić; zgodził się, ale nałożył też surowe kary na Marynę, która oprócz regularnych obowiązków monastycznych i opieki nad dzieckiem wykonywała ciężką pracę przy gotowaniu, sprzątaniu i noszeniu wody.